Atrakcyjne okolice Mikołajek

Mazury noclegi słyną z możliwości spędzenia swojego wolnego czasu w bliskości z naturą. Najbardziej kojarzonym z tym regionem miastem są Mikołajki, które nie bez powodu nazywane bywają polską stolicą żeglarstwa. Dodatkowo miasto oferuje tak różnorodne formy spędzania czasu, że odnajdzie się tu każdy, bez względu na zainteresowania.

Największą atrakcją okolicy są oczywiście sporty wodne, gdyż dzięki mnogości zbiorników wodnych wybór jest praktycznie nieograniczony. Mikołajki noclegi oferują urokliwe zatoczki, przystań, atrakcyjne kąpieliska, ponadto na miejscu znajduje się wiele wypożyczalni sprzętu wodnego, z których śmiało korzystają tłumy turystów.

W okolicy Mikołajek roztacza się Mazurski Park Krajobrazowy chroniący lasy, torfowiska, jeziora i wody płynące. Z tego też powodu łatwo jest trafić na szlaki, które na całych Mazurach tworzą niesamowitą sieć. Polecane są nie tylko szlaki piesze, ale również rowerowe a nawet żeglarskie. Pozwala to docenić Mazury agroturystyka za przyrodę z ciekawymi przedstawicielami fauny i flory, cudowne widoki oraz osobliwe, przyrodnicze ciekawostki.

Wymienić tu można jeden z najbardziej znanych szlaków pieszych na Mazurach, jakim jest szlak żółty im. Karola Małłka, prowadzący od Krutynia w którym siedzibę ma Mazurski Park Krajobrazowy, obok rozmaitych pomników przyrodniczych i Jeziora Mokrego otoczonego Puszczą Piską, przez Karwicę Mazurską aż do Leśniczówki Pranie z Muzeum Konstantego Ildefonsa Gałczyńskiego. Innym ciekawym szlakiem jest szlak zielony, polecany osobom ceniącym bliskość dzikiej przyrody. Wiedzie on pętlą od miejscowości Ruciane-Nida, wzdłuż najpiękniejsze jezioro na Mazurach, Bełdany, nasycone niesamowitymi widokami, gęste lasy Puszczy Piskiej, Piaski i Wejsuny.

HISTORIA UTWORZENIA MAZURSKIEGO PARKU KRAJOBRAZOWEGO

Mazury domki wyróżniają się nieprzeciętnymi walorami przyrodniczymi i krajobrazowymi na tle innych krain Polski. Walory te były i są coraz większym magnesem ściągającym wielu turystów polskich i zagranicznych. Niestety, ta piękna kraina od dziesiątków lat poddawana była gospodarczej presji ze strony człowieka, czego skutkiem był gwałtowny wyrąb lasów, osuszanie terenów bagiennych, torfowisk a nawet całych jezior, a w ostatnim czasie także agresywna chemizacja środowiska i zabudowa brzegów wód.

Aby zachować dla potomnych chociaż fragment niezniszczonego i Mazury noclegi reprezentatywnego krajobrazu mazurskiego, prof. Władysław Szafer, znany botanik z Krakowa i zaangażowany działacz w międzynarodowym ruchu ochrony przyrody, w połowie lat 60-tych, zaproponował utworzenie Mazurskiego Parku Narodowego. W ideę tę zaangażował się ówczesny i wielce zasłużony w ochronie przyrody Warmii i Mazur Wojewódzki Konserwator Przyrody Jan Panfil. W skład parku narodowego miał wejść najpiękniejszy obszar Pojezierza Mazurskiego, północno-zachodnia część Puszczy Piskiej z rzeką Krutynią i Jezioro Nidzkie. Sprzeciwiło się temu lobby gospodarcze – leśnictwo, myślistwo i masowa turystyka. Równolegle wrócono do opracowanej i zreferowanej przez doc. Tadeusza Szczęsnego w 1966 r., na sesji Państwowej Rady Ochrony Przyrody, koncepcji parków krajobrazowych na Mazurach takich, jak: Krutynia i Jezioro Nidzkie o funkcjach przyrodniczych oraz Śniardwy o charakterze wypoczynkowym. W 1970 r. Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej podjęło uchwałę o utworzeniu Mazurskiego Parku Krajobrazowego (jako formy przejściowej do czasu utworzenia parku narodowego). Jezioro Nidzkie, którego nie włączono do Mazurskiego Parku Krajobrazowego, zostało w wyniku wspólnych działań Jana Panfila i działacza turystyki Kazimierza Saysse-Tobiczyka, uznane za rezerwat przyrody w 1972 roku. agroturystyka Mazury

Po reformie podziału administracyjnego kraju w 1975 r. i utworzeniu województwa suwalskiego, prawnicy podnieśli problem błędnej procedury prawnej przy powołaniu parku krajobrazowego w 1970 r. W związku z tym wznowiono utworzenie Mazurskiego Parku Krajobrazowego mocą uchwał Wojewódzkich Rad Narodowych w Suwałkach z dnia 5 grudnia 1977 r. i w Olsztynie z dnia 8 grudnia 1977 r. W związku z tym rok 1977 uznaje się za oficjalną datę utworzenia Mazurskiego Parku Krajobrazowego. Powierzchnia Parku wynosiła w tym czasie ok. 49 tys. ha, a otuliny ok. 19 tys. ha. Park obejmował swoimi granicami część gmin Mrągowo, Piecki i Świętajno (wojewódzwo olsztyńskie) oraz Mikołajki, Ruciane-Nida, Pisz i Orzysz (województwo suwalskie). Rok później powołano Społeczną Radę Koordynacyjną Mazurskiego Parku Krajobrazowego. Mazury pokoje nad jeziorem

Pierwszym jej przewodniczącym został znany artysta malarz Andrzej Strumiłło, a wiceprzewodniczącym prof. Benon Polakowski z ART w Olsztynie. W późniejszych latach dużą rolę odgrywał w Radzie zmarły prof. Wirgiliusz Żurowski. Zadaniem Rady było wydawanie opinii w sprawach problematycznych i większych inwestycji związanych z terenem Parku i jego strefy ochronnej. W 1983 r. przy Wojewódzkim Konserwatorze Przyrody w Olsztynie utworzono pierwszy etat urzędniczy – inspektora, związany z ochroną terenu Parku. Funkcję tę pełnił do 1990 r. Jerzy Kruszelnicki. Był to dobry okres w dziejach Parku – jego powierzchnię udało się w tym czasie powiększyć do około 54 tys. ha i utworzono na jego terenie 2 duże rezerwaty przyrody: „Krutynia”, zwany Krutynią Dolną (969,33 ha) oraz „Pierwos” (605,48 ha). W tym czasie Konserwatorzy Przyrody w Olsztynie – Stanisław Dąbrowski i w Suwałkach – Zdzisław Szkiruć postarali się o etaty dla zawodowych strażników Parku, po czterech w każdym województwie. W czerwcu 1985 roku z inicjatywy Jerzego Kruszelnickiego odbyło się w Olsztynie plenarne posiedzenie Komitetu Ochrony Przyrody Polskiej Akademii Nauk w sprawie przyspieszenia prac nad utworzeniem Mazurskiego Parku Narodowego. Jednym z głównych wyników obrad miało być utworzenie grupy roboczej, która pilotowałaby prace związane z tworzeniem parku narodowego, mniej więcej w granicach parku krajobrazowego. Misję utworzenia tej grupy otrzymał prof. Zdzisław Kajak z Instytutu Ekologii PAN. Brak poparcia potencjalnych członków grupy z ośrodka olsztyńskiego doprowadził do tego, że misja ta zakończyła się fiaskiem, a sprawa parku narodowego została odłożona na czas nieokreślony. Mazury domki nad jeziorem

W 1988 r. Wojewodowie, Olsztyński i Suwalski, powołali Zarząd Mazurskiego Parku Krajobrazowego z siedzibą w Ukcie, którą w 1990 r. przeniesiono do miejscowości Krutyń. Następne lata pokazały jednak, że pomimo utworzenia Zarządu, taka forma jak park krajobrazowy nie wystarcza do zachowania dotychczasowych przyrodniczych i krajobrazowych walorów tego obszaru. Piętrzyły się problemy związane z nielegalnym budownictwem, nieuporządkowanym ruchem turystycznym oraz nieuporządkowaną gospodarką leśną i rybacką. W związku z tym, pracownicy Zarządu (J. Kruszelnicki, G. Wagner) przygotowali w latach 1990-93 dokumentację potrzebną do utworzenia Mazurskiego Parku Narodowego. Dokumentacja do wniosku o utworzenie MPN została sporządzona i uzasadniona naukowo w dwóch wersjach: I – 31 496 ha, II – 47 121 ha (z jeziorem Śniardwy). We wrześniu 1991 r. Państwowa Rada Ochrony Przyrody pozytywnie zaopiniowała tę dokumentację. W 2011 r. rząd RP przyjął w Strategii Zagospodarowania Przestrzennego Kraju utworzenie Mazurskiego Parku Narodowego.

Świętajno

Z uwagi na położenie wśród lasów i jezior, Świętajno noclegi gmina jest atrakcyjna turystycznie. Uroda i czystość wód , rozpostartych wśród rozległych drzewostanów, torfowisk, zagajników z bogactwem runa leśnego, stanowiskami roślin chronionych i mnóstwem dzikiej zwierzyny, czynią z gminy wyjątkowy region rekreacyjny i wypoczynkowy. Bogate kompleksy leśne, pozostałe po nieprzeniknionych borach i kniejach, są urzekającym swą powagą i spokojem, zasadniczym elementem krajobrazu, prawdziwą ostoją wielu gatunków roślin i zwierząt. Dominują tu drzewostany iglaste; sosnowe i świerkowe, mniej licznie występują gatunki liściaste (dąb, brzoza, osika, olsza, grab ). Warto wspomnieć o zbiorowiskach roślin torfowych (żurawina błotna, bagno zwyczajne, skalnica torfowa i inne ) i stanowiskach roślin chronionych (kosaciec syberyjski, pięciornik norweski, nasiędrzał pospolity, widłak goździsty, wawrzynek wilczełyko, turówka wonna, lilia złotogłów, rosiczka, storczyki ). Bogaty świat zwierzęcy reprezentują: jeleń, sarna, dzik, lis, wilk, ryś, borsuk, wiewiórka, kuna, bóbr, oraz liczne gatunki ptaków: dzięcioł, sójka, słonka, kraska, myszołów, jastrząb, bażant, kuropatwa, czapla siwa, żuraw, bocian biały. Większość wód obfituje w różne gatunki ryb, m.in. pstrągi, węgorze, szczupaki, okonie, liny sielawy. noclegi Świętajno

Jezioro Świętajno domki znajduje się w województwie warmińsko-mazurskim, niedaleko wsi Narty. Jego oficjalna nazwa to Świętajno, lecz, aby łatwiej można było je odróżnić od innego jeziora o identycznej nazwie ale znajdującego się kilkadziesiąt kilometrów na wschód, powszechnie stosuje się nazwę Jezioro Świętajno k. Nart lub po prostu Narty czy Jezioro Narckie. Zwał, jak zwał, cały czas mówimy o tym samym zbiorniku wodnym 😉 Świętajno pokoje do wynajęcia
Jezioro ma powierzchnię 175 ha, długość: 2,2 km, szerokość 1,2 km, a jego maksymalna głębokość wynosi 30 metrów (średnia: jedenaście metrów). Charakteryzuje się dobrą przejrzystością wody, która latem sięga nawet 6 metrów! Brzegi jeziora są pagórkowate, na przemian płaskie i strome, od północnego zachodu porasta je las, a w innych częściach pola i łąki. Wieś Narty i cała zabudowa letniskowa ciągnie się wzdłuż południowego brzegu.
Dzięki piaszczystemu, niezbyt zamulonemu dnu oraz dużej przejrzystości, w jeziorze Świętajno doskonale się pływa, a także nurkuje. Jest to również popularne miejsce wśród wędkarzy, występują tu takie gatunki ryb, jak: szczupak, miętus pospolity, okoń, sielawa, płoć, węgorz, leszcz, karp, wzdręga i lin. Świętajno agroturystyka
Mamy trzy zejścia do Jeziora Świętajno:
– leśna polanka przy drodze Jedwabno-Szczytno, przy samym płocie kempingu
– zejścia przy kempingach (np. baza Nurtur)
– zejście przy pensjonacie „U Kulasa”
Radzimy skorzystać z pierwszego lub trzeciego wariantu, który zwykle jest mniej zatłoczony.

Ogromnym bogactwem gminy Świętajno są lasy, jeziora i przepływająca tędy rzeka Krutynia. Jednak mimo tych walorów przyrodniczych ten piękny region cieszy się mniejszym zainteresowaniem turystów, niż można by przypuszczać.

Po Galindach zostały ślady grodzisk, kurhanów i miejsca, gdzie były ich święte gaje. Można je obejrzeć między innymi w okolicach Powałczyna.

Osadnicy przez stulecia karczowali puszczę, zakładając siedliska. Powstawały węglarnie, smolarnie, sadyby rybackie. Pierwsza wzmianka o Świętajnie pochodzi z 1688 r., ale miejscowość powstała dwa lata wcześniej. Nazwa wsi (niem. Schwentainen) jest związana prawdopodobnie z miejscem staropruskiego kultu religijnego.

Turystę zainteresują zapewne drewniane chałupy mazurskie z początków 20. wieku oraz kościół rzymskokatolicki przy głównej ulicy, z 1908 r. W centrum stoi pomnik, upamiętniający poległych podczas I wojny światowej. Po 1945 r. zdjęto tablicę, dodano natomiast na szczycie kulę z gołąbkiem pokoju.

Gmina ma 28 tys. ha powierzchni, z czego 62 procent zajmują lasy Puszczy Piskiej, 2 procent jeziora: Świętajno, Piasutno, Nożyce, Kierwik, Zdrużno, Zyzdrój, Krawno, Spychowskie, Marksoby. Wszędzie są dobre drogi, ładne gospodarstwa.

Ze Świętajna udajemy się do pobliskich Jerutek. Tu zwraca naszą uwagę zabytkowy kościół. Od wioski prowadzą w głąb lasu ścieżki. Samochodem wjeżdżać nie wolno, pozostaje spacerek.

Wracamy do Świętajna. Kolejny przystanek, założone w 1678 r. Piasutno. We wsi są dwa jeziora: Piasutno i Nożyce. Przed wojną były własnością całej wsi, podzielono je na sektory. Dzisiaj Piasutno również należy do kilku gospodarzy, którzy sprzedają karty wędkarskie, Nożyce zaś do Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa.

Na budynku podstawówki wisi tablica poświęcona Jerzemu Lancowi, który był kierownikiem polskiej szkoły w okresie międzywojennym.

Zatrzymujemy się w pobliskim Powałczynie. Jest tu również kilka ładnych drewnianych mazurskich domów.
Będąc w okolicy warto wybrać się do wsi Kolonia, a stamtąd do Raciborza nad pięknym jeziorem Świętajno. Od Raciborza prowadzi przez las droga do Babięt. Można też zwiedzić przeciwną stronę gminy, turystycznie słabiej zagospodarowaną. Leży od południowej strony szosy z Olsztyna do Ostrołęki. Znajduje się tam miejscowość Jerominy.

Ryn historia miasta

Najstarsze wzmianki dotyczące historii Gminy Ryn noclegi sięgają epoki neolitu (4500 – 1700 lat p.n.e.) Podczas prac wykopaliskowych w miejscowości Jeziorko odkryto wyroby kamienne z tego okresu. Każda następna epoka pozostawiała coraz więcej śladów. Wyroby z epoki brązu (700-600r pne) i charakterystyczne dla tego okresu kurhany odkryto w Sterławkach Wielkich. Z końca ub. wieku znane są pojedyncze kurhany i cmentarzyska kurhanów z Orła, Skorupek i Sterławek Wlk. W tym czasie datowane są również osady obronne budowane na wzniesieniach (Jeziorko, Orło) i osady nawodne (Knis).Widok kościoła (przed pożarem) – obecnie w tym miejscu jest Zajazd Pod Kasztanami noclegi Ryn

Po raz pierwszy w źródłach pisanych wspomina mieszkańców tych ziem – Prusów, ok. I w. n.e. Tacyt. Klaudiusz Ptolemeusz zaś mówi już o plemionach pruskich, wymieniając m.in. Galindów, którzy zamieszkiwali teren dzisiejszej Gminy Ryn. To mające swoje oryginalne obrzędy, tradycje i wierzenia pogańskie plemię zostało przetrzebione i unicestwione przez przybyłych tu na pocz. XIII w. Krzyżaków. Ryn pensjonaty

W efekcie tych działań cała, porośnięta gęstą puszczą okolica została wyludniona. Akcję kolonizacyjną Widok Rynu od strony Rybicaluprzeprowadzono dopiero w XV i XVI w., sprowadzając na te tereny głównie chłopów polskich z Mazowsza. W tym czasie powstały prawie wszystkie istniejące do dziś na terenie Gminy wsie. Najstarsze informacje o Rynie pochodzą z Kroniki Wiganda z Marburga z 1377r, który to rok przyjmuje się, za początek budowy ryńskiego zamku (niektóre źródła podają 1376 r, a prace archeologiczne sugerują, że nastąpiło to o cale 100 lat wcześniej). Zamek zbudowano na wzgórzu najprawdopodobniej w miejscu istniejącego niegdyś galindzkiego grodu pomiędzy dwoma jeziorami, z których jezioro Ołów stanowiło naturalną fosę. Ponoć jezioro i zamek przypominały Krzyżakom rzekę Ren (Rhein) i zamki nad nią stojące – stąd być może wzięła się nazwa Ryn – ale to tylko legenda. Jak było na prawdę – nikt nie wie. Pod koniec XIV w. Zamek Ryn stał się siedzibą Komturii i jego znaczenie wyraźnie wzrosło. Ryn pokoje do wynajęcia

Pierwszym ryńskim Komturem był Fryderyk von Wallenrod. Oprócz funkcji militarnych zamek pełnił rolę administracyjno – gospodarczą, zaopatrując Zakon m.in. w ryby, miód i mięso dzikiej zwierzyny. Mimo strategicznego położenia, grubych murów i masywnej konstrukcji zamek nie oparł się oblężeniu powstańców Związku Pruskiego w poł. XV w. Ocalałych, zbiegłych Krzyżaków bezlitośnie topiono w okolicznych jeziorach i bagnach. Ryn domki

stary_ryn_09W krzyżackie władanie powrócił po niespełna roku, odbity przez zaciężne wojska. Wraz z zamkiem rozwijała się osada (podzamcze), która dała początek przyszłemu miastu. W końcu XV w. podzamcze otrzymało prawo osiedla targowego, co w znacznym stopniu przyczyniło się do jego rozwoju. W XVI w. Ryn stal się centrum administracyjno – osiedleńczym. Po likwidacji Zakonu utworzono tu Starostwo Prus Książęcych. Niestety najazd Tatarów w poł XVII w. rozwiał wszelkie marzenia o dalszym rozwoju. Najeźdźcy część mieszkańców wzięli w jasyr, resztę wycięli w pień, pustosząc i paląc osadę. Ocalał jedynie zamek. W pół wieku później epidemia dżumy dokonała tak wielkich spustoszeń, że niektóre wsie wyludniły się niemal całkowicie. Pozostali przy życiu mieszkańcy opuszczali swoje domostwa chroniąc się w pobliskich lasach.

widok od strony Jeziora Ryńskiego na Rynstary_ryn_01Bodźcem do dalszego rozwoju Rynu stała się zmiana jego statusu. Król Prus Fryderyk I nadał 21 lipca 1723 roku prawa miejskie dla Rynu. Od tego roku Ryn posiadał Radę Miejską z Burmistrzem na czele oraz ławę, czyli sąd miejski. Wybrukowano ulice, ustawiono urządzenia przeciwpożarowe i wagę publiczną. Przybywającym tu osadnikom oferowano wiele przywilejów. Przyznawano bezpłatnie plac pod budowę domu, pokrywając jedną trzecią kosztów. Zezwalano na bezpłatny wyrąb drzew itd. Do końca XVIII w. Ryn był miastem czysto polskim. W XIX w. zaczęto prowadzić systematyczną i stanowczą kcję germanizacyjną. Sprowadzano nowych osadników z Niemiec, ograniczając lub nawet zakazując osiedlania Polakom. W połowie XIX w. stosunek ludności polskiej do niemieckiej wynosił 2 do 1. Podczas ogłoszonego w 1920 r. plebiscytu za Polską nie padł już ani jeden głos.

Budynek uzdrowiska nad jeziorem OłówW roku 1923 przewodnik po Mazurach notuje: „Ryn, miasteczko zniemczone o 2200 mieszkańcach zwane też po polsku Ryno (…) Prócz połączenia kolejowego do Rastemborka ma Ryn jeszcze połączenie omnibusem pocztowym do Sterławek, a w lecie parowcami do Lecu, Mikołajek i Rucian (…) Prócz zamku zabytków nie ma – odznacza się natomiast malowniczym położeniem na wzgórzu między dwoma jeziorami…”

stary_ryn_06Z czasem socjaldemokraci zdobyli parę mandatów w Radzie Miejskiej Rynu, a w wyborach do Reichstagu 1924 i 1928 roku zyskali ponad trzecia część ogółu głosów. W 1930 roku także komuniści odnotowali pierwszy sukces. W wyborach z 5-ego marca 1933 roku, już po dojściu Hitlera do władzy, na 1.111 ważnych głosów oddanych w Rynie, socjaldemokraci zyskali 140, a komuniści 118.

Ścieżka turystyczna przy jeziorze OłówPoczątek XX wieku nie zmienił zbytnio wyglądu miasta. Nowych budynków wznoszono bardzo mało. Miasto nie miało sali kinowej ani stałego kina. Z zakładów użyteczności publicznej zbudowano gazownię, podstację elektrowni i wodociągi. Druga Wojna Światowa przerwała rozwój miasta. W 1945 roku z 21 na 22 stycznia zarządzono ewakuacje ludności. Wojska radzieckie wkroczyły do Rynu 27 stycznia 1945 roku. W domach z miejscowych zostali tylko starcy. Niektóre budynki spłonęły. Wyglądem swym straszyły mury kościoła. Do miasta powróciła część zasiedziałych tu Mazurów. Przybyli też ze swoimi rodzinami robotnicy przymusowi i byli więźniowie zamkowych cel, których hitlerowcy nie zdążyli wymordować. Powstała radziecka komendantura miasta Ryn.

stary_ryn_08Dnia 22 lipca 1945 roku ustanowiono stałą władzę polską. Jesienią 1946 roku, gdy życie się unormowało, komendantura radziecka opuściła miasto. Wznowiona została nauka w szkole (istniejącej od 1529 roku) i organizowane były kursy repolonizacyjne dla Mazurów. Istniała też poczta i nadleśnictwo. Powstały liczne placówki handlowe i usługowe. Zamek pokrzyżacki co jakiś czas zmieniał właścicieli i ciągle był tylko częściowo wykorzystany.

Uruchomiona została kolejka wąskotorowa i komunikacja PKS. Od 16 stycznia 1949 roku działać zaczęła biblioteka miejska. Powstała też Spółdzielnia Pracy Inwalidów „Zorza”. Utworzone zostały także: ośrodek zdrowia z izbą porodową, apteka, ośrodek weterynaryjny, wyremontowana przystań dla statków i utworzone kąpieliska.

Społeczeństwo miasta systematycznie co roku pracowało nad jego upiększaniem. Rozrosła się szkoła. Uruchomiono Dom Kultury, ułożono asfalt na trasie Ryn-Olsztyn i Ryn-Sterławki. Autobusy rozpoczęły regularne kursy.